Ik kreeg Cali van een asiel in Missouri toen ze twee maanden oud was. Ze was klein genoeg om op mijn schoot in slaap te vallen en luid genoeg om elke kamer te vullen waar ze was.
Toen ze overleed, wist ik niet wat ik met alles moest doen. Het verdriet, ja, maar ook de specifieke dingen. De manier waarop ze bij de deur wachtte. De reizen. De gewone dagen die niet meer gewoon voelden zodra ze weg waren.
Dus schreef ik over haar. Niet voor iemand anders. Gewoon om het eruit te krijgen en ernaar te kijken. En ergens in dat proces, iets werd losser.
Daar kwamen de dagboekpagina's vandaan. Elk Orvelle boek bevat ze omdat ik uit eerste hand weet dat schrijven over de mensen en dieren waarvan je houdt is hoe je begint het te dragen in plaats van alleen te voelen.
Ik bouwde Orvelle omdat ik bleef denken aan de mensen die nooit het boek kregen. Degenen wiens verhalen werden verteld bij een dienst of aan een eettafel, en vervolgens langzaam vergeten.
Dat is nog steeds wat elk boek is.
Oprichter, Orvelle Editions